WPŁYW ZMIAN ZAGĘSZCZENIA MĘTÓW FLOTACYJNYCH WĘGLA NA ILOŚĆ WODY W PRODUKTACH PIANOWYCH** 1. Wprowadzenie

Ewa Małysa, Agnieszka Surowiak
unpublished
Różnice we właściwościach powierzchniowych ziaren, a konkretnie różnice w ich zwilżalności wodą wykorzystuje się w procesie flotacji. Flotacja jest metodą rozdziału drob-nych ziaren różniących się hydrofobowością [1, 2, 4, 5, 8]. Proces rozdziału przebiega w ten sposób, że przez męty flotacyjne, będące zawiesiną (mieszaniną) ziaren i wody (roztworów odczynników flotacyjnych) przepływają pęcherzyki powietrza (gazu). Ziarna hydrofobowe w wyniku zderzeń z pęcherzykami gazowymi łatwo przytwierdzają
more » ... atwo przytwierdzają się do nich i powstaje agregat ziarno-pęcherzyk. Jeżeli powstały agregat ma mniejszą gęstość niż roztwór wodny, to wznosi się ku górze. Ziarna hydrofilne nie łączą się z pęcherzykami gazowymi i opadają na dno komory flotacyjnej, czyli toną. Na wynik flotacji wpływają także wielkości pęcherzyków powietrza i wielkości ziaren oraz ich gęstości [2]. Wielkości pęcherzyków powietrza zmniejszają się po dodaniu od-czynnika pianotwórczego, które zwiększają dyspersję powietrza w celu utworzenia piany. We flotacji piana jest częścią układu flotacyjnego, gdzie następuje koncentrowanie ziaren minerału użytecznego (w naszym przypadku ziaren węgla o niskiej zawartości po-piołu) i następnie jego oddzielenie od reszty zawiesiny flotacyjnej poprzez ciągłe usuwanie najwyższej warstwy piany wraz z zawartymi w niej cząstkami ciał stałych. Hydrofobwe ziarna minerału użytecznego są wynoszone do warstwy piany poprzez tzw. "właściwą flotację", czyli w postaci agregatów pęcherzyk powietrza-ziarno. Jednakże wskutek tzw. wyniesienia mechanicznego, czyli poprzez transport mechaniczny cząstek znajdujących się w warstwie cieczy otaczającej bańki gazowe, lecz nietworzących z nimi kontaktu trójfazo-wego, są wprowadzane do warstwy piany także inne ziarna, głównie skały płonnej [4, 10]. Część wody "towarzyszącej" bańkom wycieka z warstwy piany wraz z większymi zawie-* Wydział Górnictwa i Geoinżynierii, Akademia Górniczo-Hutnicza, Kraków ** Artykuł opracowano przy wsparciu finansowym Europejskiego Grantu "SURUZ" nr INCO-CT-2003-003355 oraz w ramach pracy statutowej AGH nr 11.11.100.238
fatcat:sc6mbjkn4zfpdf5rqll6qthhcu