Βιοηθική του πόνου στους αρχαίους ανθρώπους [article]

(:Unkn) Unknown, Democritus University Of Thrace
2021
ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ ΘΕΜΑ «Βιοηθική του πόνου στους αρχαίους ανθρώπους» ΣΥΡΜΟΥΛΑ ΓΕΡΜΑΝΟΥ Επιβλέπων Καθηγητής Χρήστος Ιατρού ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 2017 ΣΕΛΙΔΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ Δηλώνω υπεύθυνα ότι η διπλωματική εργασία έχει συνταχθεί από εμένα και κανένα μέρος της δεν είναι αντιγραμμένο από έντυπες ή ηλεκτρονικές πηγές, μετάφραση από ξενόγλωσσες πηγές και αναπαραγωγή από άλλες εργασίες άλλων ερευνητών ή φοιτητών. Όπου έχω βασιστεί σε ιδέες ή
more » ... ασιστεί σε ιδέες ή κείμενα άλλων, έχω προσπαθήσει με όλες μου τις δυνάμεις να το προσδιορίσω σαφώς μέσα από την καλή χρήση αναφορών ακολουθώντας την ακαδημαϊκή δεοντολογία. Ονοματεπώνυμο: Υπογραφή: Ημερομηνία: ΠΡΟΛΟΓΟΣ «Ήδη τη γέννηση του ανθρώπου συνοδεύει ο σπασμός των ωδίνων, που αθροίζει τη σωματική αμηχανία και τον ψυχικό τάραχο της μητέρας. Και το κλάμα του νιογέννητου, σαν η πρώτη αντίδραση στην επαφή του με τον κόσμο, παραπέμπει στην συμβολική πληροφορία ότι ο πόνος προορίσθηκε να στέκεται ο δια βίου συνοδός και παραστάτης του ανθρώπου. Επίσης, την κραταιή και αναπαλλοτρίωτη σιωπή του νεκρού συνοδεύει σαν τελευταία έκφραση του δεσμού του με την ζωή ο αποχαιρετιστήριος θρήνος, το μοιρολόι των ζωντανών. Ο πόνος στα δυο αυτά έσχατα βιολογικά σήμαντρα, που ανοίγουν και κλείνουν την πύλη της ζωής, διαφωτίζει τη σχέση του ανθρώπου με τη μεταφυσική του προέκταση (ante et post).» «Έξυπνον ενύπνιον Οι ελεγείες του Duino του Rilke» Λιαντίνης Δημήτριος, φιλόσοφος-συγγραφέας 1 Ο πόνος είναι μια σύμφυτη με τη ζωή πραγματικότητα, από το πρώτο κλάμα της γέννησης, την ασθένεια, το τραύμα, ως το θάνατο. Είναι αμυντικός μηχανισμός της φύσης, ο συναγερμός για υπάρχουσα ή επικείμενη βλάβη, με σκοπό την προστασία της σωματικής ακεραιότητας. Είναι το πιο συχνό και ενοχλητικό σύμπτωμα αλλά και μια δυσάρεστη αίσθηση, η ένταση και η χρονιότητα της οποίας πολλές φορές μεταβάλλουν τη φυσική κατάσταση του ασθενούς. Ο πόνος ενέχει φόβο και αγωνία, μπορεί να γίνεται ταπεινωτικός και απάνθρωπος, αφού μειώνει την αυτονομία και την αυτοεκτίμηση, ενώ συχνά συνοδεύεται από αισθήματα μοναξιάς και απελπισίας. «Ο φυσικός σωματικός πόνος δεν είναι εχθρός. "Αν είχα τη δύναμη να εξαφανίσω τον φυσικό πόνο από τον κόσμο, δε θα τη χρησιμοποιούσα. Η δουλειά μου με ασθενείς που στερήθηκαν τον πόνο μου απέδειξε ότι ο πόνος μας προστατεύει από την αυτοκαταστροφή". Ο χρόνιος πόνος στραγγίζει τις σωματικές και τις πνευματικές δυνάμεις και μπορεί να φτάσει να κυριαρχεί σ' ολόκληρη τη ζωή ενός ατόμου.» [Paul Brand (1914 -2003 , χειρουργός] 2 Στις χιλιετηρίδες της ιστορίας, ο άνθρωπος προσπάθησε να κατανοήσει την φύση του επιβλαβή ευεργέτη του και ακόμη και σήμερα αντιμετωπίζει με δέος το αντιφατικό αυτό φαινόμενο, το οποίο αποτελεί ταυτόχρονα ευλογία και κατάρα, ένα δώρο της φύσης, που κανένας δεν θέλει και ο καθένας χρειάζεται. Τα αρχαιολογικά ευρήματα όλων των πολιτισμών μαρτυρούν ότι ανά τους αιώνες υπήρξε συνεχής αναζήτηση για τις μεθόδους ανακούφισής του. Οι προσπάθειές του αυτές
doi:10.26257/heal.duth.10425 fatcat:udlu3roggbcebnopfyobfy5f6i