praca pOGLĄDOWa Perindopryl-nieznane oblicza znanego leku Perindopril-unknown face of a well-known drug

Adres Do, Lek Maciej, Krzysztof Kluk, Klinika Kardiologii, Elektroterapii, Maciej Kluk, Beata Wożakowska-Kapłon, Klinika Kardiologii, Elektroterapii Świętokrzyskiego, Centrum Kardiologii, Kielcach
unpublished
Streszczenie Perindopryl należy do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) o wysokiej skuteczności hipotensyjnej oraz wielu ko-rzystnych właściwościach wynikających z licznych efektów plejotropowych, z których znaczna część ujawnia się klinicz-nie, wzmacniając efekty kardio-i nefroprotekcyjne tego nowoczesnego leku. Do głównych działań plejotropowych należą: poprawa funkcji śródbłonka, zmniejszanie stresu oksydacyjnego, efekt przeciwzapalny, wpływ na równowagę między procesami pro-i
more » ... rzepowymi, hamowanie patologicznej przebudowy ścian tętnic i lewej komory, obniżanie ciśnienia centralnego, wzrost insulinowrażliwości oraz inne efekty o mniejszej sile dowodów naukowych. Dzięki temu perindopryl osiąga bardzo korzystne wyniki w dużych badaniach oceniających kliniczny efekt działania leku w grupach chorych o wysokim ryzyku sercowo-naczyniowym oraz obciążonych metabolicznie, co znajduje swoje odbicie również w aktualnych zaleceniach towarzystw kardiologicznych. Lek ten nie jest jednakże pozbawiony działań niepożądanych charakterystycznych dla inhibitorów ACE, choć część z nich wydaje się mieć łagodniejszy przebieg niż w przypadku innych leków z tej grupy, co wpływa na korzystny profil bezpieczeństwa terapii. Słowa kluczowe: perindopryl, efekty plejotropowe (Folia Cardiologica 2014; 9, 2: 173-178) Wstęp Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE, angiotensin-converting enzyme), zwane też inhibitorami kininazy II, należą do podstawowych leków stosowanych w farmakote-rapii chorób układu sercowo-naczyniowego pod względem ilości i jakości dowodów naukowych przytaczanych w za-leceniach Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC, European Society of Cardiology) dotyczących leczenia chorób układu krążenia. W powszechnej świadomości leki te kojarzą się najczęściej z farmakoterapią nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca (CHF, chronic heart failure) oraz okołozawałowej dysfunkcji skurczowej lewej komory [1-3]. Obecnie jest to liczna grupa substancji hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA, renin-angiotensyn-aldosterone), których historia sięga roku 1970. Z jadu żmii brazylijskiej Bothrops jararaca wyizolowano wówczas pierwszy inhibitor ACE-teprotyd, posiadający strukturę nonapeptydu, zaś 6 lat później zsyntetyzowano pierwszy niepeptydowy lek z tej grupy-kaptopryl, co dało początek licznej rodzinie obecnie znanych substancji aktywnych. Oprócz inhibicji układu RAA leki te charakteryzują się również działaniem modulującym układ kalikreina-kininy poprzez inhibicję kininazy II i powodują zahamowanie degradacji bradykininy i wzmocnienie efektu naczyniorozszerzającego tej substancji. Wspomniane dwa główne mechanizmy aktywności biologicznej inhibitorów ACE (ryc. 1) są w dużej mierze odpowiedzialne za ich kar-dio-i nefroprotekcyjne działanie, stanowiące podstawę stosowania klinicznego tych leków, jak również za działania
fatcat:kogjgbxa4rfznn53xudfffkfvu