تأثیر یک دوره تمرین عضلات دمی در ارتفاع به‌همراه تمرین اختصاصی در ارتفاع بالا و پایین بر اشباع اکسیژن سرخرگی و عملکرد دوندگان استقامت تیم ملی

روح اله محمدی میرزایی, شادمهر میردار, علیرضا صفایی
2017 فیزیولوژی ورزشی  
هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر یک دوره تمرین عضلات دمی در ارتفاع به‌همراه تمرین اختصاصی در ارتفاع بالا و پایین بر اشباع اکسیژن سرخرگی و عملکرد دوندگان تیم ملی استقامت بود. بدین‌منظور، 12 دوندۀ مرد (با میانگین سنی 1/3±4/24 سال؛ قد 2/4±5/180 سانتی‌متر؛ وزن 4/3±7/66 کیلوگرم؛ شاخص تودۀ بدن 0/1±5/20 کیلوگرم برمتر‌مربع) به‌طور تصادفی به دو گروه تمرین عضلات دمی و بدون آن، همراه با تمرین اختصاصی دویدن در ارتفاع پایین و بالا تقسیم شدند. جهت انجام پژوهش آزمون‌های 3000 متر، قدرت عضلات دمی، حجم ، جریان دمی و
more » ... حجم ، جریان دمی و اشباع اکسیژن سرخرگی قبل و 24ساعت پس از دورۀ تمرین اجرا گردید. برنامۀ تمرینی شامل: تمرینات تداومی، تناوبی، هوازی و مقاومتی برای هر دو گروه بود. آزمودنی‌ها به‌طور میانگین 16 جلسه در هفته و به‌مدت چهار هفته زندگی در ارتفاع، تمرین در ارتفاع و تمرین در پایین (اجرای سه جلسه تمرین فقط در روزهای زوج در ارتفاع پایین و ادامۀ تمرینات به‌همراه خواب در ارتفاع بالا) را تمرین نمودند. تمرینات گروه عضلات دمی شامل 30 تکرار با بینی بسته به‌‌صورت دوبار در روز (صبح و عصر)، هفت روز در هفته و به‌مدت چهار هفته با 50 درصد حداکثر قدرت عضلات دمی در ارتفاع اجرا گردید. به‌منظور تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر با عامل بین‌گروهی در سطح معناداری (P≤0.05) استفاده شد. نتایج نشان می‌دهد که هایپوکسی منجر به کاهش معنادار زمان دوی 3000 متر در دو گروه و افزایش قدرت عضلات دمی و جریان دمی از قبل تا پس از تمرین در گروه تمرین عضلات دمی شده است؛ اما تفاوت معناداری در حجم و اشباع اکسیژن سرخرگی مشاهده نمی‌شود (P≤0.05). به‌طور‌کلی، به‌نظر می‌رسد که استفاده از تمرین عضلات دمی به‌همراه تمرین اختصاصی در هایپوکسی موجب افزایش قدرت عضلات و جریان دمی، کاهش تهویه و کاهش زمان دوی 3000 متر در ارتفاعات پایین‌تر می‌گردد.
doi:10.22089/spj.2017.1897.1242 doaj:374afc94322244cc83e4cd3ad4377557 fatcat:krhe4hjugjhvpoj4k7yfbj3374