Test pochyleniowy z izoproterenolem

Piotr Sionek, V Oddział, Chorób Wewnętrznych, Szpitala Kardiologii, Samodzielna Wolskiego, Bioinnynierii Pracownia, Instytutu Klinicznej, Bioinnynierii, Biocybernetyki Polskiej, Akademii Nauk, Warszawie, Piotr Sionek (+3 others)
unpublished
Test pochyleniowy jest jednym z podstawo-wych badań w diagnostyce nawracających zabu-rzeń świadomości. Mimo upływu kilkunastu lat od czasu wprowadzenia przez Ingram Kenny i wsp. tego badania do praktyki klinicznej nadal istnieje wiele problemów związanych z jego wykonywa-niem [1]. Bierny test pochyleniowy charakteryzuje się wysoką swoistością [2, 3]. Niestety, za pomocą tego badania nie u wszystkich pacjentów z typo-wym dla zespołu wazowagalnego wywiadem uda-je się sprowokować omdlenie. Między
more » ... ć omdlenie. Między innymi ten fakt spowodował wprowadzenie testu pochylenio-wego z zastosowaniem prowokacji farmakologicz-nej. Do najczęściej uuywanych leków w czasie te-stu pochyleniowego naleeą: izoproterenol, nitro-gliceryna, esmolol. Rzadziej uuywane w teście pochyleniowym substancje to adenozyna lub do-butamina [4-7]. W 1989 roku Almquist opracował metodykę testu pochyleniowego z zastosowaniem dooylne-go wlewu z izoproterenolu we wzrastających daw-kach [4]. Mechanizm, prowadzący do wystąpienia reakcji wazowagalnej podczas stosowania izopro-terenolu, nie został do końca wyjaśniony. Zasto-sowanie egzogennych katecholamin w diagnosty-ce omdleń wazowagalnych opiera się na obserwa-cjach poczynionych w okresie poprzedzającym omdlenie oraz w czasie omdlenia. Stwierdza się wówczas zwiększony poziom endogennych kate-cholamin [8]. Wydaje się, e główne znaczenie w wywoływaniu omdlenia wazowagalnego ma od-działywanie izoproterenolu na receptory b 1 , co po-woduje zwiększoną kurczliwość i przyspieszenie czynności serca, oraz na receptory b 2 , co wywo-łuje rozkurcz mięśniówki obwodowych naczyń krwionośnych [8-10]. Niektórzy badacze wskazują takke na mooliwość spowodowanego izoprotere-nolem skurczu naczyń w centralnym układzie ner-wowym [11]. Pomiędzy poszczególnymi ośrodkami istnieją znaczące róónice w metodyce przeprowadzania testów pochyleniowych z uuyciem izoprotereno-lu. Podstawowe rozbieeności dotyczą kąta pioni-zacji (60-80°), stosowanych dawek izoprotereno-lu (0,2 µg/min-8 µg/min) oraz czasu pionizacji (10-30 min). Ponadto w róóny sposób dobiera się dawki izoproterenolu. Niektórzy zwiększają daw-kę leku etapowo, w pozycji poziomej, a następnie chory jest pionizowany. Inni zwiększają dawkę izo-proterenolu w czasie pionizacji z pominięciem okresu adaptacyjnego w pozycji leeącej [4, 5]. Ist-nieją równiee protokoły tego badania składające się tylko z jednego etapu pionizacji z towarzyszą-cym wlewem izoproterenolu w wysokiej dawce (5 µg/min) lub z dwóch etapów pionizacji: z zasto-sowaniem małej dawki izoproterenolu (np. 2 µg/min) i duuej (np. 5 µg/min) [12, 15]. Wprowadzenie jed-no-lub dwustopniowych testów pochyleniowych z izoproterenolem miało na celu skrócenie czasu trwania badania. Jednak do tej pory nie udowod-niono w sposób jednoznaczny przewagi którego-kolwiek z przedstawionych sposobów uuycia izo-proterenolu. Wynika to przede wszystkim z bra-ku mooliwości porównania wyników uzyskanych przez poszczególnych badaczy. W niektórych pra-cowniach izoproterenol podawany jest jedynie w dawce, która nie powoduje przyspieszenia czyn-ności serca powyyej 20% lub 30% w stosunku do wartości wyjściowej. Inni badacze za wartość gra-niczną, do której moona zwiększać dawkę izopro-terenolu, uznają czynność serca wynoszącą 150/ /min [14]. Pozostałe zasady przeprowadzenia testu po-chyleniowego z zastosowaniem izoproterenolu są podobne do tych, które stosuje się w wypadku bier-nych testów pochyleniowych. Chory w dniu bada-nia powinien być na czczo, leki kardiologiczne na-Adres do korespondencji: lek. med.
fatcat:36iekxjhg5e5nmullxah4yafhq