BEDEN SİNEMA: LARS VON TRIER'NİN "DOGVILLE" VE YORGOS LANTHIMOS'UN "DOGTOOTH" FİLMLERİNDE EDİMSELLİK POLİTİKASI

Yasemin KILINÇARSLAN
2018 the Journal of Academic Social Sciences  
Öz Dogma 95 sinema akımının öncülerinden olan Lars Von Trier klasik anlatı sinemasının kalıplarını kıran ve izleyicilerle özdeşleşmeyi dışlayan filmlere imza atmıştır. Sinemasal katharsisin geri plana itildiği kışkırtıcı filmler çeken yönetmenin Dogville filmi ise bu akımın en önemli örneklerindendir. Dogma 95 akımının etkilerini taşıyan ve Yunan yönetmen Yorgos Lanhtimos tarafından çekilen Dogtooth filmi ise yeni dalga Yunan sinemasının en önemli örneklerinden birisi sayılmaktadır. Prokavatif
more » ... ktadır. Prokavatif bir sinema estetiğine sahip olan bu filmler izleyicilerde yaratmış oldukları şok duygusu ve ezber bozucu özellikleriyle klasik anlatı sinemasının karşısında durmaktadırlar. Bu makalede yazar Angelos Koutsourakis Von Trier ve Lanthimos'un anlatısal ve biçimsel boyutlarda kesişen sinemasal anlayışlarını yönetmenlerin diğer filmlerine de değinerek derinlikli bir biçimde irdelemektedir. Anahtar kelimeler: sinema, beden, edimsellik, anlatı sineması 1 Angelos Koutsourakis tarafından yazılan "Cinema of The Body: The Politics of Performativity in Lars von Trier's Dogville and Yorgos Lanthimo's Dogtooth" adlı bu makale "Cinema 3 Journal of Philosophy and the Moving Image (2012) 84-108."dergisinde yayımlanmıştır ve İngilizce aslından çevrilerek ASOSJOURNAL (The Journal of Academic Social Science) dergisi yazım kurallarına uygun hale getirilmiştir.(ç.n) Beden sinema: Lars Von Trıer'nin "Dogvılle" ve Yorgos Lanthımos'un"Dogtooth" Filmlerinde Abstract As a Pioneer of Dogma 95 Lars Von Trier has produced films that break the patterns of classical narrative cinema and exclude identification with audiences. Dogville is the most important example of this movement of director who takes provocative movies where the cinematic catharsis is pushed back into the background. The Dogtooth film, which is influenced by the Dogma 95 movement and shot by Greek director Yorgos Lanhtimos, is considered one of the most important examples of the new wave Greek cinema. These films which have provacative cinema aesthetics take a stand aginst to classical narrative cinema with their shocking and game changer features they created in the audience. In this article, writer Angelos Koutsourakis plumbs the depths of Von Trier and Lanthimos in their narrative and formal dimensions, crossing their cinematic conception in depth with reference to other films of the directors.
doi:10.16992/asos.14095 fatcat:stsf22zsmzhr7ditimfbxfswp4