Εκκλησία και δίκαιο στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα κατά τον Gustav Geib:

Γρηγόριος Ιωάννη ΛΙόλιος
2013
Μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453, το Eλληνικό έθνος κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ο Μεχμέτ ο Πορθητής παραχωρεί προνόμια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και αναγνωρίζει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ως πολιτικό ηγέτη του Ελληνικού Ορθόδοξου Έθνους. Συνεπώς, ως ηγέτης του έθνους, ο Πατριάρχης ήταν υπόλογος στις Οθωμανικές αρχές για όλους τους Έλληνες. Την ίδια στιγμή το Οικουμενικό Πατριαρχείο και γενικά η Εκκλησία
more » ... υπεύθυνη για τις αστικές υποθέσεις, όπως γάμους, διαζύγια και εκείνες που αφορούν τα κληροδοτήματα των υπόδουλων Ελλήνων. Το 1834, Gustav Geib περιγράφει τη σχέση μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Οθωμανικού κράτους στο έργο του: «Παρουσίαση της κατάστασης του δικαίου στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου». Μέσω του έργου αυτού, ο Gustav Geib παρουσιάζει το δικαστικό και δικαιοδοτικό ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας που είχε σε νομικά θέματα, όσον αφορά τις υποθέσεις των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, σύμφωνα με τον Gustav Geib εκδικάζει τις υποθέσεις των Ορθοδόξων Ελλήνων στα εκκλησιαστικά δικαστήρια, τα οποία λειτουργούν παράλληλα με τα τουρκικά δικαστήρια. Το κύριο μέσο επιβολής μιας ποινής των εκκλησιαστικών δικαστηρίων ήταν ο αφορισμός. Η Ορθόδοξη Εκκλησία γενικά υπήρχε ως κράτος εν κράτει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και η νομοθεσία που εφαρμόζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την περίοδο αυτή, ήταν το ίδιο με εκείνο που εφαρμόζεται στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία, ιδιαίτερα μετά τον 17ο αιώνα, η απονομή της δικαιοσύνης ασκήθηκε από εκπροσώπους της κοινότητας, συνήθως σε συνεργασία με τους κληρικούς.
doi:10.26262/heal.auth.ir.134389 fatcat:5lckbjsklffo7n2az4iubfv37q