Bullous pemphigoid in Dermatology Departments of Silesia in years 2001-2014

Beata Bergler-Czop, Ligia Brzezińska-Wcisło, Bartosz Miziołek
2015 Postępy Nauk Medycznych  
Head of Department: prof. Ligia Brzezińska-Wcisło, MD, PhD S u m m a r y Introduction. Bullous pemphigoid (BP) is the most common disease from a group of bullous dermatoses. It affects mostly elderly people and the relative risk of disease development in people at the age 90 is 300-fold higher than in individuals who are 60 years old. It is supposed, that 15-20% of patients with BP may have malignant internal tumor and skin lesions can even precede the recognition of malignancy. Aim. The aim of
more » ... this retrospective study was to assess the occurrence of BP in relation to age of patients and concomitant systemic diseases, including neoplastic disorders. Further analysis gives a review of therapeutic options and the efficacy of these modalities. Material and methods. A study group comprised of 120 patients who were diagnosed with BP: 74 female and 46 male patients. The mean age of patient was 71.13 ± 11.8. Results. Co-existing of other disease was reported in 87.11% of patients and the history towards neoplastic disorder (active or previously treated) was positive in 19.8% of patients. In therapy of the disease, the drug of choice was Methylprednisolone. Other therapeutic options were also glucocorticoids (Dexamethasone, Prednisone, Triamcinolone), immunosuppressive agents (Cyclophosphamide, Chlorambucil or Azathioprine), antibiotics (Erythromycin, Doxycycline, Ceftriaxone), niacin and Dapsone. Conclusions. Clinical presentation of BP is distinguished and the recognition of the disease should be always supplemented by diverse diagnostic tests towards potent and hidden tumor. Although, glucocorticoids have remained a first choice therapy with good effects, further studies are necessary to establish the efficacy of other therapeutic modalities. S t r e s z c z e n i e Wstęp. Pemfigoid pęcherzowy (pemphigoid bullosus) jest najczęściej występującym schorzeniem z grupy chorób pęcherzowych. Dotyczy zwykle osób starszych, ryzyko względne zachorowania w 90. r.ż. jest blisko 300-krotnie wyższe niż w 60. r.ż. W 15-20% przypadków pemfigoid pęcherzowy może być rewelatorem paraneoplastycznym -opisywano przypadki typowych pęcherzowych zmian skórnych zarówno poprzedzających rozwój, jak i współistniejących z nowotworami. Cel pracy. Celem pracy była ocena częstości występowania pemfigoidu w różnych grupach wiekowych, metod i wyników leczenia, współistnienia z chorobami nowotworowymi i innymi schorzeniami dodatkowymi, wpływu leków stosowanych przez pacjentów na etiologię pemfigoidu. Materiał i metody. Analizą objęto 120 pacjentów z rozpoznanym pemfigoidem pęcherzowym: 74 kobiety oraz 46 mężczyzn. Średnia wieku pacjenta wynosiła 71,13 ± 11,8 roku. Wyniki. Współistnienie innych schorzeń układowych stwierdzono u 87,11% pacjentów, z czego u 19,8% wywiad w kierunku schorzeń nowotworowych był dodatni. Lekiem z wyboru w terapii pemfigoidu pozostawał Metyloprednizolon. Wśród innych opcji terapeutycznych stosowano również glikokortykosteroidy (Deksametazon, Prednizon, Triamcynolon), leki immunosupresyjne (Cyklofosfamid, Chlorambucil, Azatiopryna), antybiotyki (Erytromycyna, Doksycyklina, Ceftriakson) oraz witaminę PP i Dapson.
doi:10.5604/08606196.1151240 fatcat:da7jz5nfcnd4rk4wzdh2j3sgdy