TAPS sequence – unknown and underestimated problem of monochorionic pregnancies

Agnieszka Kaluba-Skotarczak, Krzysztof Drews, Mariola Ropacka-Lesiak, Grzegorz Bręborowicz
2013 Ginekologia Polska  
Streszczenie Ciąża bliźniacza jednokosmówkowa wiąże się ze zwiększoną zachorowalnością i umieralnością okołoporodową. Typowe dla tego rodzaju ciąży łożyskowe połączenia naczyniowe, nazywane anastomozami, mogą w niektórych przypadkach klinicznych prowadzić do wystąpienia poważnych powikłań tj.: zespołu przetoczenia krwi pomiędzy płodami (TTTS) oraz niedawno odkrytego wariantu tej patologii, zespołu anemia-policytemia (TAPS). Zespół TAPS charakteryzuje się występowaniem dużej różnicy w stężeniach
more » ... óżnicy w stężeniach hemoglobiny pomiędzy bliźniętami, bez współistniejącej, typowej dla zespołu TTTS, różnicy w objętości płynu owodniowego. Zespół TAPS może rozwinąć się samoistnie lub być jatrogennym powikłaniem po leczeniu zespołu TTTS metodą laserowej obliteracji anastomoz naczyniowych. Za rozwój zespołu TAPS odpowiedzialne są małe anastomozy tętniczo-żylne, w których odbywa się powolny przepływ krwi pomiędzy płodami, pozwalający na uruchomienie hemodynamicznych mechanizmów kompensacyjnych. W pracy przedstawiono przypadek 35-letniej ciężarnej, u której w 20 tygodniu ciąży bliźniaczej jednokosmówkowej, dwuowodniowej rozwinął się zespół TAPS, w następstwie którego doszło do obumarcia jednego z płodów. Wobec braku zagrożenia dla drugiego płodu w dalszym przebiegu ciąży zastosowano postępowanie wyczekujące. Ciążę ukończono drogą cięcia cesarskiego w 35 tygodniu. Praca przedstawia opis sytuacji klinicznej, kryteria diagnostyczne oraz możliwości terapeutyczne w przypadku zespołu TAPS. Diagnostyka tego rzadko spotykanego i specyficznego rodzaju przewlekłej wymiany pomiędzy płodami opiera się na kryteriach przed i pourodzeniowych. Skrining przedurodzeniowy polega na seryjnych pomiarach maksymalnej prędkości przepływu krwi w tętnicy środkowej mózgu. Diagnostyka poporodowa obejmuje ocenę różnicy stężeń w poziomach hemoglobiny i określenie stosunku liczby retikulocytów u dawcy i biorcy.
doi:10.17772/gp/1568 fatcat:3u2raezjcvckbk2b3dn6oxfx6u