Videofelsefe Manifestosu

Ayşe USLU
2020 SineFilozofi  
Özet Bu yazı, felsefe yapmanın söz merkezli geleneksel yöntemlerinin bir eleştirisini içermekte ve felsefi düşünceyi sözel imgelerin ötesine taşıyarak, duyusal ve duygulanımsal imajları felsefe yapmanın bir yolu olarak önermektedir. Henri Bergson'un zaman felsefesinden yola çıkarak, dünyanın bedenden ayrı bir zihin tahayyülünün ürettiği imajlar bütünü olmaktan çok, imaj akışlarından, yani zamanın sıkışıp gevşeme hareketlerinden ibaret olduğu kabul edilirse, ışığın bir taşıyıcı üzerindeki
more » ... ı üzerindeki izinden çok "ışığın ifadesi" olarak videonun, maddi ve zihinsel sentezler gibi işleyerek zamanı kristalleştirdiği, yani doğrudan varlığın ifadesi olduğu kabul edilebilir. Bu bağlamda, Maurizio Lazzarato'nun deyimiyle video gibi "hafıza ya da zamanı kristalleştirme teknolojileri", algıyı, belleği ve zihinsel emeği taklit eden teknolojilerdir. Bu teorik altyapı çerçevesinde bu çalışma, dijital görselleştirme, kayıt alma ve işleme tekniklerini, sözel imajların sınırlarının ötesinde duyumsanabilir imajlar yoluyla felsefe yapmanın bir aracı olarak görmeyi önerir. Böylece, felsefenin konu edindiği malzeme ve onun üzerine felsefe yapma yöntemi bir ve aynı şey haline gelerek zamanın imajları olacaktır ve bu yolla felsefe geleceğin yeni düşünce dillerine uyum sağlama yoluna girecektir. Bu bağlamda, bu metin, felsefe yapmanın geleneksel araç ve yöntemlerini bir eleştiriye tabi tutarak, videoyu felsefe yapmanın yeni bir yolu olarak sunarak, felsefecileri bu konuda tartışmaya davet etmektedir. Abstract This article presents a critique of the logocentrism in traditional forms of doing philosophy, and proposes sensory and affective images as ways of doing philosophy by moving philosophical thinking beyond verbal images. With reference to Henri Bergson's philosophy of time, the World is composed of fluxus of images, that is the movements of contraction and loosening of time, and video can be considered to be an expression of light rather than a trace on a trailing surface, and to crystalize time by imitating material and mental synthesis. As Maurizio Lazzarato asserts, video is a technology of memory or crystallization of time, which imitates human perception, memory and mental labor. In this respect, this article proposes to see digital visualisation, recording and processing techniques as tools of doing philosophy through sensory images transcending the limits of verbal images. Thus, the subject and the tool of philosophy can be one and the same material as images of time, thereby which philosophy can adapt to new languages of thought of the future generations.
doi:10.31122/sinefilozofi.682565 fatcat:ps47sp2zjvf6jmsfb5sfknp7ke