Jak wykorzystywać okulografię w muzeum – przyczynek do dyskusji

Łukasz Kędziora
2016 Sztuka i Kultura  
Sztuka i Kultura tom 4, 2016 313 Łukasz Kędziora Jak wykorzystywać okulografię w muzeum -przyczynek do dyskusji Zdarza się, że współczesny historyk sztuki znajduje inspirację do badań w tekstach swoich poprzedników. Niekiedy podejmuje się on odpowiedzi na problemy badawcze pozostawione przez założycieli dyscypliny. Poniższy tekst dotyczy takiej właśnie sytuacji, w której po niemal 130 latach od publikacji rozprawy doktorskiej Heinricha Wölfflina 1 -dzięki rozwojowi technologii -możemy odnieść
more » ... i -możemy odnieść się do stawianych przez niego pytań, dotyczących cielesnego zaangażowania w percepcję architektury. Jednym z instrumentów pozwalających rozwinąć postulowaną przez naukowca psychologiczną historię sztuki jest okulografia 2 . Niniejszy tekst to zaledwie 1 H. Wölfflin, Prolegomena zu einer Psychologie der Architektur, München 1886, passim. 2 Jest to technika wykorzystywana między innymi w psychologii, medycynie i marketingu do rejestracji ruchów gałki ocznej oraz interpretacji pozyskanych w ten sposób danych. Najpopularniejszą metodą dokumentowania aktywności okoruchowej są nagrania wideo realizowane za pomocą specjalistycznych kamer. Poniższe analizy wykonane zostały za pomocą tego typu sprzętu. Do opisu pozyskanych nagrań wykorzystuje się dwie zasadnicze grupy wskaźników: fiksacje i sakady. Pierwszy parametr opisuje te obszary płótna, na których wzrok badanego zatrzymywał się najczęściej. Drugi pozwala nam wskazać kierunki spojrzeń oraz kolejność, w jakiej widz przyglądał się dziełu. Zob.: P. Francuz, Imagia. W kierunku neurokognitywnej teorii obrazu, Kraków 2013, http://new.afterimagia.pl/ piekno/ (dostęp: 26 VI 2016).
doi:10.12775/szik.2016.010 fatcat:icgif4ewdvdgrnqmfzsqyzkajm