Leczenie łagodnych chorób tarczycy z zastosowaniem 131I [article]

Maria Listewnik, Bożena Birkenfeld
2011
Leczenie 131I ma przeszło 60 -letnię historię. Po drugiej wojnie światowej izotop 131I stał się dostępny dla społeczności medycznej. Szybko zorientowano się, że stopień gromadzenia tego izotopu w tarczycy może być odzwierciedleniem jej funkcjonowania. kolejnym osiągnięciem stały się pierwsze próby wizualizacji rozkładu 131I w gruczole. W Polsce stosowanie 131I w rozpoznawaniu i leczeniu chorób tarczycy wprowadzono od 1957 r., kiedy to najpierw w Poznaniu, a następnie w Warszawie i kolejnych
more » ... dkach akademickich (Szczecin od 1958 r.) powstały tzw. ośrodki radioizotopowe. Jod radioaktywny, radiofarmaceutyk zamiennie zwany niekiedy radioznacznikiem, ma szczególne miejsce w tyreologii. Nie tylko umożliwia obrazowanie gruczołu, ale także wykazuje działanie lecznicze. Może być używany zarówno w chorobach łagodnych (nadczynność tarczycy, wole olbrzymie), jak i w nowotworach tarczycy (zniszczenie pozostałej po leczeniu operacyjnym tkanki tarczycy i likwidacja jodochwytnych przerzutów). działanie 131I można porównać do leczenia chirurgicznego i farmakologicznego. W chorobach łagodnych tarczycy podanie 131I w większości wypadków zmniejsza istotnie objętość gruczołu (działanie chirurgiczne) i usuwa stan nadczynności (działanie farmakologiczne), a w przypadku raka tarczycy leczenie 131I skoncentrowane jest wyłącznie na aspekcie zniszczenia (usunięcia) komórek pęcherzykowych tarczycy. Charakterystyka radioizotopów jodu W reaktorze produkowany jest jod radioaktywny przez bombardowanie neutronami tarczy ze stabilnego telluru (te -130). Jest emiterem promieniowania β − i γ. Czas półrozpadu fizycznego wynosi 8,04 dnia. W wyniku rozpadu emitowane jest promieniowanie β − o maksymalnej energii 0,61 MeV (90,4% spektrum β) i towarzyszy mu promieniowanie γ o energii 364 keV (81%), 337 keV (7,3%) i 284 keV (6%). efektem rozpadu jest 131Xe -stabilny izotop ksenonu. Maksymalny zasięg promieniowania w tkankach wynosi 2,5 mm (średnio 0,5 mm). Średnia absorbowana dawka energii promieniowania β − na gram tkanki miękkiej równa się 9,63 rad/μCi/g.
doi:10.48745/ppm.qg1g-gv61 fatcat:ymzzv2fa2zbj7ibqtm7wwfpu3u