Filters








1 Hit in 0.039 sec

Słownik Techniczny

H. K. B., Jan Wlekliński, W. Czeterech Jezybach
1937 Books Abroad  
Streszczenie Tekst dotyczy pojęć patografii i autopatografii rozumianych jako gatunki literatury cierpienia i piśmienności chorobowej. Do kanonu omówień problemu literatury patograficznej zalicza się publikacje Arthura Kleinmana, Anne Hawkins Reconstructing Ilness, Arthura W. Franka The Wounded Storyteller oraz Thomasa Cousera Recovering Bodies. Wspólnym elementem omawianych gatunków jest poetyka choroby i wykorzystanie strategii narracyjnych prezentujących doświadczenie medyczne. W związku z
more » ... czne. W związku z coraz większą popularnością i zróżnicowaniem tzw. piśmienności chorobowej konieczne wydaje się wprowadzenie rozróżnienia między autopatografią a patografią, gdzie autopatografia to -w odróżnieniu od patografiinarracja tworzona przez człowieka chorego, pacjenta, swoista autobiografia chorego (w formie różnych egodokumentów tematyzujących chorobę -listów, dzienników, pamiętników itd.), subiektywna narracja autobiograficzna o chorobie. Słowa kluczowe patografia, autopatografia, doświadczenie medyczne, historie choroby, narracje choroby/ narracje o chorobie, narracje cierpienia, wspomnienia choroby, literatura cierpienia * Kontakt z autorką: boruszkowska.i@gmail.com 1 Publikacja powstała przy wsparciu finansowym Narodowego Centrum Nauki w ramach stypendium doktorskiego, na podstawie decyzji nr DEC-2014/12/T/HS2/00141. 126 I WO N A B O R U S Z KOW S KA Wzmożenie refleksji społecznej, politycznej i kulturowej nad zdrowiem i chorobą (nieodłączną częścią egzystencji każdego człowieka), medykalizacja dyskursu (coraz większe znaczenie i obecność medycyny w naszym życiu) i fetyszyzacja zdrowia (zdrowie jako stan najbardziej pożądany, który na chwilę pozwala odsunąć myśli o cierpieniu czy o końcu życia) zdają się wpływać na zwiększenie liczby i popularność narracji o chorobach, szczególnie narracji ozdrowieńczych, tekstów będących świadectwem świadomości choroby czy szeroko pojętych literackich projektów auto/patograficznych. Literatura na temat patologii zdrowia ma swoją historię; wśród polskich czytelników dużą popularnością cieszą się książki Olivera Sacksa. A do kanonu omówień problemu literatury patograficznej zalicza się, oprócz publikacji Arthura Kleinmana 2 , książki Anne Hawkins Reconstructing Illness 3 , Arthura W. Franka The Wounded Storyteller 4 czy Thomasa Cousera Recovering Bodies 5 . Mówiąc o chorobie jako tekście, wnikamy w bardzo rozległy i wielopłaszczyznowy obszar, umiejscowiony między literaturą a medycyną, przy czym nie są to tylko narracje o doświadczeniach medycznych, ale też o skrajnych doświadczeniach emocji (siła afektu), chorobach somy i psyche, instytucjach medycznych i zawodowych czy społecznych rolach w ich obrębie. Są to także historie chorób (zwłaszcza w formie narracji autobiograficznych), afektywne konstrukcje, w których emocjom przypada rola "odgrywania" świata i konstytuowania tożsamości. Ponadto istotnym wymiarem, o którym nie można zapomnieć -mówiąc o dyskursie, retoryce, poetyce czy tekstualizacji doświadczenia choroby w tekstach auto/patograficznych -jest ciało pacjenta, kuracjusza bądź każdego innego podmiotu poddającego się analizie lub przeżywającego symptomy choroby. Dla tego typu opowieści elementem istotnym jest zatem poetyka choroby, ale może nim być też narracja uzdrowieńcza czy wszelkie strategie narracyjne prezentujące doświadczenie choroby, przy czym dyskursywizacja ciała chorego i somaestetyka stają się niemal koniecznym elementem (auto)charakterystyki bohaterów -z całym swoim zróżnicowaniem w tekście auto/patograficznym przeważa retoryka chorobowo-cielesna.
doi:10.2307/40079074 fatcat:ntn4quvvfrgrhf5mg7zgjt45sy